Vlinderkind, therapie voor kinderen

Hoogland (Amersfoort)

Vergoedingen zorgverzekeraars

Aanvullende verzekering / vergoeding alternatieve geneeswijzen.

Het is belangrijk dat uw aanvullende zorgverzekering goed aansluit bij uw huidige gezinssituatie.
Integratieve Kindertherapie biedt psychosociale hulpverlening met de vereiste kwaliteitskeurmerken en valt bij de meeste zorgverzekeraars onder een aanvullende verzekering.
Dat betekent dat de begeleiding in deze gevallen wordt vergoed.
Maar …. de vergoedingen die vanuit deze aanvullende verzekeringen worden verstrekt, kunnen per zorgverzekeraar en per aanvullende polis flink verschillen.
Omdat het mogelijk is om ieder jaar te wisselen van zorgverzekeraar is het belangrijk om goed te kijken naar uw huidige gezinssituatie om te zien wat u nodig hebt.

U kunt o.a. bij de Consumentenbond of bij Independer kijken welke informatie van belang kan zijn bij het afsluiten van de aanvullende zorgverzekering. Kijk voor meer info over de vergoedingen vanuit aanvullende pakketten op de betreffende websites.

Massage is gezond

Genieten massageAltijd druk en gespannen?

  • Sta jij ook zo vaak onder spanning omdat er zoveel tegelijk op je bordje komt?
  • Heb jij daardoor ook zo’n last van gespannen spieren en zenuwen?
  • En je nek en schouders? Doen die inmiddels ook zo’n zeer?
  • Kom dan gewoon voor een massage om de cirkel van overbelasting te doorbreken!

Waarom lees je dit op een site voor kindertherapie?

  • Als je zo gespannen bent kun je niet zo leuk en zinvol met je kind omgaan zoals je zo graag zou willen.
  • Je voelt je daar bovendien vervelend of schuldig over en zit je binnen de kortste keren in een cirkel van schuldgevoel en stress.
  • Doordat je teveel tegelijk op je bordje hebt, kom je daar in je eentje niet makkelijk uit. Voorkom erger! Voorkom een burn-out!
  • Deze massage helpt je zicht te krijgen op de oorzaak, zodat je kunt onderzoeken wat je kunt veranderen aan je manier van leven.

Waarom doe je het toch op deze manier?

  • Wat doe je gewoon omdat je dat zo geleerd hebt, bijvoorbeeld vroeger thuis of op school?
  • Word je bewust van deze gewoonten en patronen zodat je die kan veranderen.
  • Want wat wil jij eigenlijk? Neem je nog wel eens de tijd om je dat af te vragen?

Wat is het doel van deze massage?

  • Door deze massage komt je lichaam weer in balans.
  • De doorstroming verbetert, blokkades verdwijnen en de energie neemt toe.
  • Je lichaam zal zich steeds meer ontspannen en klachten verdwijnen of verminderen.

Zeker ook heel geschikt voor kinderen!

Kinderen kunnen door omstandigheden zoveel spanning in hun lichaam opslaan dat zij allerlei vormen van ‘tics’ gaan vertonen.

Zij zullen zeer snel gebaat zijn met deze manier van aanraken.

Ik beveel deze therapeutische massage ook sterk aan voor huilbaby’s en depressieve baby’s.

 

Bel gerust voor een afspraak om het uit te proberen!

3 fouten die ouders beter niet kunnen maken als hun kind woedend wordt

Woedend kind

3 fouten die ouders niet moeten maken als hun kind woedend wordt.

1. Zelf ook boos worden

Waarom kun je als ouder beter niet ook boos worden als je kind in woede uitbarst?

Als je zelf ook boos wordt is het onmogelijk om nog goed contact met je kind te maken. Bovendien zet dat de deur open naar dreigen met straf omdat je in je boosheid denkt dat dat de enige manier is om de boosheid van je kind op te laten houden. Maar eigenlijk weet je al dat dit niet echt een goede manier is, het lost niets op.

Wat werkt wel? Blijf zelf rustig, ook al schrik je misschien van de woede van je kind. Adem even rustig en diep in en blaas ook weer rustig uit en vraag je dan af wat er echt aan de hand is. Wees benieuwd! Wat zit er onder of achter die woede van je kind? Wat is er gebeurd dat zo erg is voor je kind dat de enige oplossing woedend worden lijkt te zijn? Terwijl het zich hoogst waarschijnlijk heel naar voelt……

2. Straf geven

Wanneer je een kind dat boos doet, gaat dreigen met straf of daadwerkelijk straft, los je daarmee niets op. De woede wordt hooguit onderdrukt of noodgedwongen weg gestopt. Maar je kind voelt zich niet gehoord en gezien en dat voelt heel naar. En om dat niet te hoeven voelen wordt het nog bozer! “En dan is het toch zeker hoog tijd om het naar zijn kamer te sturen, want dit gedrag pik je niet!” En daarna? Daarna voelt het hele gezin zich gefrustreerd en is er niets opgelost.

Maar hoe dan wel? Hoe geeft u het kind de mogelijkheid om zich te uiten zodat het bij zijn gevoel kan komen?

Bevestig de woede van je kind, benoem dat je het ziet en hoort en dan zeg je:

“Daar heb je vast een goede reden voor, dan voel je je vast heel naar”.

En je kind valt stil en kijkt je misschien zelfs wel verbaasd aan.

Bedenk dat een kind zijn woede meestal alleen durft te tonen als het zich veilig voelt. En waar voelt het zich veilig? (als het goed is) Juist, thuis bij u! Dus eigenlijk is het een compliment voor u als ouders als uw kind zijn woede durft te laten zien.

3. Niet de tijd nemen om echt aandacht te geven aan de woede van je kind.

Als je kind weer woedend thuis komt of weer boos reageert, denk je: nee, hè, nu even niet, daar heb ik nu geen tijd voor of geen zin in.

Maar als je wel even de tijd ervoor neemt, is woede vrijwel altijd heel snel over en kun je achterhalen wat er echt aan de hand is met je kind, hoe het zich echt voelt.

Misschien voelt het zich verdrietig vanwege een standje van de juf of vanwege een slecht cijfer. Misschien deed een vriendje of vriendinnetje onaardig of……

Als je even de tijd neemt zodat je kind je dat kan vertellen dan is er tijd en plaats voor dat nare gevoel en kun je je kind troosten. Want dát heeft je kind dan nodig, even de veilige en koesterende aandacht van papa of mama. En daarna is er ruimte voor een goed gevoel zodat het kind weer blij en opgewekt verder kan en u een goed gevoel heeft.

Samenvattend: Dus in plaats van woede te bestraffen en te onderdrukken biedt elke boze bui van je kind je de mogelijkheid het te leren hoe het met ‘moeilijke’ gevoelens om kan gaan: verdriet is even waardevol en belangrijk als blijheid en vrolijk zijn.

Ik ben erg benieuwd hoe jij zelf met je boze kind omgaat. Misschien heb je ook wel tips voor mij! Hieronder kun je je reactie geven, ik ben er blij mee!

Wil je meer lezen over Integratieve Kindertherapie?

 

Rouw en rouwverwerking

Rouw en rouwverwerking

Zowel voor volwassenen als voor kinderen is het proces van rouwen heel belangrijk.
Zonder rouwen kunnen we niet goed verder.
Vergeten of onopgemerkt wordt vaak dat rouw niet alleen na overlijden aan de orde is maar ook na echtscheiding, zeker voor het kind!

Wat is rouw?
Rouw omvat een reeks van reacties en gevoelens die kunnen optreden na een verlies.
Rouw wordt opgevat als de verwerking van dat verlies.
Rouw is de prijs die wij betalen voor onze liefde voor en verbondenheid met een ander mens.
Het zijn eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille. Er wordt ook wel gezegd dat rouw het proces is van aanpassen aan een leven zonder de aanwezigheid van de overledene.
Iedereen maakt ingrijpende verliezen mee: niet alleen door de dood maar ook door het leven.
Bijvoorbeeld verlies van werk, van een huwelijk, van een vriend of vriendin of van gezondheid zijn vaak aangrijpende gebeurtenissen.
Eén van de ingrijpendste verliezen waarvoor een mens zich geplaatst ziet is het verlies van een dierbare door een overlijden.

Hoe verloopt rouw?
Een verlies verwerken doet iedereen op zijn eigen manier, er zijn geen regels voor.
Belangrijk is dat de rouwende kan rouwen zoals hij dat wil en nodig heeft.
Dat hij tijd en ruimte neemt en krijgt om bij de eigen gevoelens te kunnen blijven en deze kan uiten als hij daar behoefte aan heeft.
Rouwenden staan in feite voor de vier volgende ‘taken’:

  • Het aanvaarden van de realiteit van het verlies
  • Het doorleven van de pijn en het verdriet
  • Het aanpassen aan een nieuw leven waarin de overledene niet meer aanwezig is
  • De overledene emotioneel een plaats geven en het oppakken van de draad van het leven.

De ervaring leert dat de taken gedurende het hele proces door elkaar kunnen lopen.

Welke gevoelens kunnen voorkomen in een rouwproces?
Rouw is niet alleen droefheid en depressie. Ook angst, agressie, schuld, machteloosheid, verwarring en opluchting zijn mogelijk.
De gedachten aan het verlies wisselen zich af met het zichzelf ervan afsluiten, er bewust niet aan denken.
Er is tijd nodig voor het verwerken van een verlies.

Rouw bij kinderen tot 12 jaar
Kinderen tot de leeftijd van ongeveer zes jaar zien de dood als iets tijdelijks. Ze kunnen het definitieve van de dood nog niet overzien.
In deze leeftijdsfase is het belangrijk om te vertellen wat dood betekent. Dat het niet hetzelfde is als slapen of op reis gaan.
Je kunt duidelijk maken dat het lichaam echt niet meer beter wordt en dat je als je dood bent niets meer kunt voelen, ook geen pijn.
Maar ook dat ziek zijn lang niet altijd betekent dat je ook dood gaat.
Vaak worden de rouwreacties van jonge kinderen niet door volwassenen begrepen.
Gevoelens van plezier en verdriet kunnen elkaar snel afwisselen. Dit betekent niet dat zij niet geraakt zijn door het verlies.
Kinderen vanaf ongeveer zes jaar gaan meer begrijpen over de onomkeerbaarheid van de dood.
Dit kan angst oproepen omdat ze nog moeilijk kunnen bevatten wat dat inhoudt.
Ook schuldgevoelens kunnen optreden (“Als ik toen niet boos geworden was, dan……”).
Doordat ze deze gevoelens niet altijd voor zichzelf of voor de omgeving willen erkennen, of niet weten hoe ze te uiten,
kunnen gedragsproblemen ontstaan. Ook kunnen ze worden vertaald in slecht slapen, slecht eten of gezondheidsklachten.
Rouwreacties van kinderen komen soms pas enkele weken of maanden na de dood.
Omdat kinderen voor hun verzorging afhankelijk zijn van hun omgeving is het belangrijk dat er in ieder geval veiligheid en continuïteit aanwezig is.
Soms ook laten kinderen hun verdriet niet zien om niet voor “klein” aangezien te worden of om bijv. de ouders te beschermen.
Kinderen weten vaak zelf goed wat hen helpt of juist niet.
Ouderen kunnen kinderen helpen door te proberen de gevoelens van de kinderen onder woorden te brengen.
Ook spel en creatieve uitingen kunnen kinderen helpen aan hun gevoelens ruimte te geven.
Het is goed zich te realiseren dat kinderen, naast de rouwtaken waar ze voor komen te staan, ook een ‘gewone’ ontwikkeling doormaken.

Rouw bij jongeren vanaf 12 jaar
Wanneer een jongere iemand uit zijn directe omgeving verliest, kan dat verwarrende gevoelens geven.
Het is niet alleen ingrijpend om iemand uit het eigen gezin of van de familie te verliezen;
ook het overlijden van een vriend, vriendin of klasgenoot kan een grote confrontatie met de dood betekenen en heftige reacties oproepen.
Omdat je na een verlies kwetsbaarder bent, is het niet gemakkelijk om over gevoelens te praten.
Bovendien zullen maar weinig leeftijdgenoten deze gevoelens uit ervaring kunnen herkennen.
Het is van belang één of meerdere vertrouwde contacten te hebben of te zoeken om bij terecht te kunnen als het moeilijk is.
Schrijven, chatten, mailen, sporten, praten en muziek luisteren zijn ook manieren voor veel jongeren om zich te uiten.
Onderling contact via internet kan door jongeren als ondersteunend ervaren worden.
Jongeren weten van de onomkeerbaarheid van de dood maar houden zich weinig bezig met het probleem van de sterfelijkheid.
Anders wordt het als iemand in hun directe omgeving overlijdt.
Jongeren zijn zich aan het ontwikkelen tot volwassen persoonlijkheden. Een jongere rouwt met het bewustzijn van een adolescent.
De reacties worden daarom niet altijd begrepen door volwassenen; het verband met het verlies is niet altijd duidelijk.

Directe reacties die bij de rouwende adolescent kunnen horen zijn:

  • ontreddering,
  • opstandigheid,
  • terugtrekken in zichzelf,
  • niet accepteren van enige bemoeienis.

Indirecte reacties kunnen zijn:

  • spijbelen,
  • risicovol gedrag (het uitdagen van de dood),
  • drugsgebruik enzovoort,
  • bij verlies van een van de ouders krijgen of nemen jongeren soms teveel verantwoordelijkheid in het gezin.

Hoewel jongeren in rouw altijd als volwassenen benaderd moeten worden, is het goed om te proberen met hen in contact te blijven.
Het is van belang dat jongeren de ruimte krijgen te rouwen zoals zij dat zelf willen.
Zij kunnen een grote verbondenheid ervaren met diegenen die hen die gelegenheid bieden.
Het is goed om jongeren te stimuleren hun verdriet te delen met anderen, met name met hun vrienden en vriendinnen.

Rouw op school
De basis voor het leren omgaan met verdriet en rouw wordt bij kinderen al jong gelegd.
Het begint met kleine dingen: verdriet om een dode hamster, een verloren ring, of een verkering die uitraakt.
De school die aandacht heeft voor deze ‘kleine’ problemen van kinderen, zal ook kunnen helpen bij het grote verdriet.
Uit onderzoek blijkt dat driekwart van de leerlingen aan het eind van de basisschool wel eens te maken heeft gehad met het overlijden van een bekende.
Dat kan opa, oma, moeder, vader, broer of zus zijn of iemand anders die zij goed gekend hebben.
Op school daarover praten gaat niet altijd zo gemakkelijk. Leerkrachten hebben soms moeite om de juiste woorden en de juiste toon te vinden.
Kinderen hebben een andere manier van verwerken dan volwassenen en worden daardoor niet altijd door de omgeving begrepen.
Rouwgevoelens kunnen zich bijvoorbeeld uiten in druk of juist teruggetrokken gedrag.
Het belangrijkste is dat leerkrachten door er te zijn, te luisteren en door emotionele ruimte te bieden, een bron van steun en stabiliteit zijn.
Dit geeft de kinderen het vertrouwen om over hun verdriet te kunnen praten met de leerkracht of met elkaar.
Om zo´n moeilijk onderwerp in de klas bespreekbaar te maken is echter toch het initiatief van de leerkracht nodig.
Vooral jongeren willen niet graag dat de aandacht in de groep op hen gericht wordt.
Toch blijft extra aandacht, ook na langere tijd, belangrijk. De leerkracht kan hen in de pauze of na school individueel benaderen.

Wanneer u merkt dat u of uw kind er niet uit komen, dan kunt u contact met mij opnemen.
Ik kan u en/of uw kind begeleiden bij de noodzakelijke verwerking van het verlies.